9 Maanden Alleenstaande Moeder

“Hoe doe je het toch in je eentje?” “Moet vast niet makkelijk zijn om alleen voor je kind te zorgen?” Nee, dat klopt inderdaad. Ik ben niet een bewust alleenstaande moeder, helaas is de vader van mijn kind niet meer in beeld. Hoe doe je dat? Gewoon doorgaan, want je moet wel. Je hebt geen tijd om dagenlang in bed te liggen huilen en je lichaamsgewicht in chocola weg zitten eten. Je hebt nu een nieuwe verantwoordelijkheid, voor je kind zorgen, je bent mama.  En die kleine baby van me is het licht van m’n leven wat me nu door een moeilijke periode heen trekt.

Helaas is het af en toe even wat minder, omdat ik hem niet even een weekendje bij papa kan brengen zodat ik wat tijd voor mezelf heb, geen co-ouderschap. Ik sta 24/7 aan en paraat voor mijn kleine mannetje. Gelukkig heb ik een heleboel lieve mensen om me heen die me altijd willen helpen, waar ik ontzettend dankbaar voor ben, al is het alleen maar even om m’n “sob-story” aan te horen.

Ik dacht dat ik het niet zou kunnen en toch gaan we al 9 maanden lekker door, met tranen, weinig slaap, verkoudheidjes, veel lachen, gieren en knuffels. Want die kleine man zou ik toch echt niet meer willen missen.

Maar het betekent wel ’s avonds douchen en sporten, (in omgekeerde volgorde dan) zodat je ‘s ochtends niet met de shampoo in je haar staat als die kleine wakker wordt. Of je net gesport hebt, onder het zweet zit en snel onder de douche wil springen als je peuter net begint te roepen “mama, maaaama.” En je weet na een tijdje ook wel dat je beter je lunch voor de volgende dag kan voorbereiden als je het niet wil riskeren überhaupt geen tijd te hebben lunch te maken of vergeet mee te nemen omdat je peuter al krijsend in je benen hangt omdat hij een boterham wil en wel nú. “Jaa, even wachten,  bijna klaar…”.

Een mentale breakdown is ook wel oké, maar ik zorg er wel voor dat het alleen gebeurd als ik alleen ben. Ook al is het prima als je peuter ziet dat je emoties toont maar liever op het moment dat je niet helemáál instort. De laatste maanden ben ik zo emotioneel dat ik al moet huilen van een Disney film…  

Als laatst probeer ik mijn weekenden niet meer te vullen met “leuke uitjes met kinderen” want ik vergeet af en toe dat m’n peuter nog maar 1, 5 jaar oud is, ook al ziet hij er qua lengte en gewicht meer uit als het dubbele. Want al die leuke klimtoestellen zijn prachtig, maar nog niet echt iets voor een anderhalf jaar oud kind. We houden het voorlopig bij de dierentuin, kinderboerderij/park met vriendinnen samen. Want zo’n uitje is toch een stuk leuker samen dan helemaal alleen.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *